Polska poezja w sieci

Serwis polska-poezja.pl jest finansowany ze środków Fundacji im. Maurycego Mochnackiego

 

Polska poezja na naszej stronie i w serwisie Youtube czytana przez najlepszych polskich aktorów

Recytator poezji w swojej sztuce przekazywania słuchaczom utworów poetyckich natrafia na podobną trudność, która jest udziałem poety. Jak to ujmuje Mickiewicz w Wielkiej improwizacji Konrada, w III części Dziadów:

 

Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:

Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;

Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie,

A słowa myśl pochłoną i tak drżą nad myślą,

Jak ziemia nad połkniętą, niewidzialną rzeką

Z drżenia ziemi czyż ludzie głąb nurtów docieką,

Gdzie pędzi, czy się domyślą?

 

Każda sztuka jest pojednaniem elementów wzajemnie sprzecznych, tak aby elementy te, zachowując swoje sprzeczne cechy, tworzyły razem harmonię. O co chodzi Mickiewiczowi, kiedy mówi, że odróżnia „język” od „głosu” i przeciwstawia je sobie? Może słowo „język” oznacza w tym zdaniu system językowy (to, co strukturaliści nazwali langue), a „głos” indywidualne, osobiste użycie tego obiektywnego systemu znaków w wypowiedzi poetyckiej (parole)? A może „język” to po prostu organ mowy, którego sprawność musi kształcić każdy recytator, żeby to, co mówi, było dźwięczne i zrozumiałe dla słuchaczy? A przecież chodzi tu nie tylko o zrozumiałość dla słuchaczy, ale i o wierność „głosu” wobec intencji autora, wobec jego myśli.

Z podobnymi problemami każdy z nas spotyka się w codziennym użyciu języka w kontaktach z innymi. Ileż razy z powodu tych trudności musimy się usprawiedliwiać, mówiąc: „źle się wyraziłem!”; „nie to chciałem powiedzieć”. Czy sztuka recytacji nie polega po prostu na umiejętności wiernego przekazu myśli, umiejętności praktycznej i jakże użytecznej w życiu, w tym przypadku jednak podniesionej do poziomu artystycznego?    

Lektorzy

Bożena Adamek – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. W 1975 roku ukończyła PWST w Krakowie. Na scenie zadebiutowała w 1972 roku. Występowała głównie w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, Teatrze STU (1978-82), Teatrze Bagatela (1982-86). Od 1986 roku związana jest z Teatrem im. Słowackiego w Krakowie. W 1985 roku została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.

Dorota Godzic – Ukończyła PWST w Krakowie w 1992 roku. Początkowo współprawvowała z Teatrem im. Wandy Siemaszkowej w Reszowie. Obecnie jest aktorką Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W 2013 roku wraz z całym zespołem twórców spektaklu "Za chwilę. Cztery sposoby na życie i jeden na śmierć" w reżyserii Iwony Kempy uhonorowana została Nagrodą Teatralną im. Stanisława Wyspiańskiego

Tadeusz Zięba – absolwent krakowskiej PWST. Od 1977 r. w zespole Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Występował gościnnie w spektaklach muzycznych i w musicalach na scenach: Teatru STU i Teatru Ludowego w Krakowie, Teatru Rozrywki w Chorzowie, Gliwickiego Teatru Muzycznego, Teatru im. W. Horzycy w Toruniu.

Sławomir Maciejewski – absolwent PWSFTViT w Łodzi. Przez pierwsze lata pracy scenicznej związany z Teatrem Studyjnym '83 w Łodzi, następnie z Teatrem im. Wilama Horzycy w Toruniu. Współpracował również z Teatrem Współczesnym we Wrocławiu oraz Teatrem Na Woli w Warszawie. Od 2008 roku występuje na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

więcej...

Kontakt

Email: fundacja@mochnacki.org

Adres korespondencyjny:
Fundacja im. Maurycego Mochnackiego
ul. Dunajewskiego 6, 31-133 Kraków, tel: 12 422 13 75

Informacje

O Projekcie

Portal polska-poezja.pl jest realizowany przez Fundację imienia Maurycego Mochnackiego. Celem projektu jest przypomnienie wybitnych tekstów poetyckich...
więcej...

Copyrigth © polska-pozja.pl 2015, projekt i wykonanie jwstudio.pl